شرح - كلمهء « شىء » در ريشهء زبان عرب به معنى « پديدهء مشيت و طبيعت » است و در زبان مردم به معنى « واقعيت خارجى » مىباشد . اگر معنى اول ، و ريشهء زبان عرب را در نظر بياوريم ، خداوند هستى ، پديدهء طبيعت نيست . بلكه پاينده و جاويد بوده و هست . و اگر معنى دوم را در نظر داشته باشيم ، مانعى ندارد كه بگوئيم خداوند چيزى هست ، اما نه مانند ساير چيزها كه مخلوق مىباشند . شناخت « اللَّه » فقط با بيان « اللَّه » ( 39 ) 3 - به ابو عبد اللَّه صادق ( ع ) گفتم : من با جماعتى مناظره كردم و گفتم : ذات خداوند - كه پايه‌اش بلند باد - والاتر و عزيزتر و گرامىتر از آن است كه با معرفى بندگانش شناخته آيد ، بلكه ذات بندگان او نيز با معرفى او شناخته خواهد گشت . ابو عبد اللَّه صادق گفت : خداوند ترا رحمت كناد .